(Авылымда үткән “Тау бәйрәме”нә язылган шигырь)
Кар каплагач текә яр буйларын,
Бозлар туңгач буа өстенә
Тимераяк, чаңгы, чаналарга
Тагын яңа гомер өстәлә.
Һәрбер өйдән 3-4 бала чыгып
Килсә тауга чана шуарга,
“Бу кое”ның ап-ак яр буйлары
Әверелә сабантуйларга.
Салкын һава, салкын кар өстендә
Кызып уйнагачтын көнозын
Пәлтә чабулары бозга ката,
Авыз-борын күптән кып-кызыл.
Үрәчәле агач чана булсын,
Булсын тимер челтәр чаналар-
Ни нәрсә бар-шуңа утырып, ятып
Шуа таудан бала-чагалар.
Өстә бишмәт, башта “Козловай” шәл,
Кат-кат төпле пима аякта.
Кайберәүләр кирза итек кия-
Кирәк түгел тимераяк та.
Шулай кирза итек кигән бер яшь егет
Озын көннәр буе урамда
Зәңгәр күзле чибәр шәһәр кызын
Тартып йөртте тимер чанада.
Ышанамын: кулы, аягының
Өшегәнен ул һич танымас-
Йөрәгендә гыйшык уты янгач,
Салкын җилләр аңа кагылмас!
Әйе, бу шигырем безнең күрше-
Абыемның дусты хакында.
Урамнарның тынмас шаян улы -
Гармунчы дус - чибәр Хатмулла.
Вакыт үткәч алар кавыштылар,
Ике чибәр - сөю ялкынлы...
Үзе вафат хәзер...
Улы үсте...
Оныкларын сөя хатыны...
Әй, “бу кое”!
Синең кар тавыңда
Мәңге онытылмас уйнаган.
Күпме авыз монда җимерелгән ,
Күпме борын монда канаган...
Еллар үткәч тагын килдек монда,
Бәйрәм бүген туган авылда.
Бала чакны искә бер төшереп,
Бәйрәм итик әйдә, тавыңда!

